Prof. Dr. Faruk Kadri Timurtaş’a rahmet niyazıyla

Türk dilinin ve Türk edebiyatının en seçkin şahsiyetlerinden biri olan merhum Prof. Dr. Faruk Kadri Timurtaş hocayı yetmişli yılların başında yakından tanımıştım. Edebiyat Fakültesine girmeye kesin karar veren bir genç olarak İstanbul’a gelmiştim. Şair Nedim’in bir sengine (taşına) bütün Acem mülkünü feda ettiği bu büyük şehirde ilk işim İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesinin yerini bulmak oldu ve buldum. Tarihi binanın merdivenlerini tırmanırken son derece heyecanlıydım. Sora sora Faruk Kadri Timurtaş Hoca’nın odasını da buldum. İçeri girip selam verdikten sonra meramımı anlatmaya başladım. Ve dedim ki:

- Hocam, ben Edebiyat Fakültesinin Türkoloji Bölümüne girmek istiyorum. Bunun için gerekli puanı tutturdum. Ancak imam-hatip okulu mezunu olduğum için kayıt yapmıyorlar. Duyduğuma göre, siz öğrencilere bu konuda yardımcı oluyormuşsunuz!

Merhum hocamız gülümseyerek yüzüme baktı ve karşı koltuğa oturmamı söyledi. Ve dedi ki: Senin hemen yapman gereken iş, düz liseden de diploma almaktır. Derhal Gaziosmanpaşa Lisesine git, imtihana gir. Düz liseden de diploma al. Başmüdür yardımcısına benden de selam söyle.

Emri derhal yerine getirdim. Altı dersten imtihana girip lise diploması da aldım. Ama bu benim bir yılıma mâl oldu. Üstelik de Edebiyat Fakültesine değil, Eğitim Enstitüsüne kayıt yaptırdım. Böylece Faruk Kadri Timurtaş gibi bir ilim adamının, bir ahlak ve fazilet timsalinin doğrudan öğrencisi olma bahtiyarlığına eremedim. Fakat çeşitli gazetelerde ve dergilerde yayınladığı yazıları okumak, konferanslarını ve sohbetlerini dinlemek ve zaman zaman fakültesindeki odasında bizzat ziyaret etmek suretiyle direkt değilse de endirekt talebesi oldum. Ve hocaya duyduğum muhabbet daha da ziyadeleşti.

Faruk Kadri Timurtaş, son derece usta ve velûd bir kalem sahibiydi, yazılarından bilgi derinliği ve samimiyeti hemen belli oluyordu. Diğer bir ifadeyle onun elindeki kalem, kelamı güzelleştiriyordu. Türk diliyle, Türk edebiyatıyla, Türk büyükleriyle ilgili neşrettiği bütün yazıları derin bir araştırmanın, kılı kırk yaran bir hassasiyetin ve vukûfiyetin en çarpıcı örnekleriydi.

Faruk Kadri Hoca, 57 yıllık kısa hayatında büyük başarılara imza attığı gibi, etrafında da kendini seven insanlardan bir hâle oluşturdu. Unutmayalım ki, kişiyi olgunlaştıran, ilim irfan sahibi yapan unsurların başında çevresi gelmektedir. Merhum hocamız bu yönden de şanslıydı. İlk gençlik döneminden vefatına kadar bütün bir ömrünü âlimlerin, şairlerin ve ünlü ediplerin arasında geçirdi. Gerek memleketinde gerekse İstanbul’da kendini sürekli kültürel faaliyetlerin içinde buldu. Niçin belirtmeyelim, bütün bu imkânları ve fırsatları çok iyi değerlendirip her çiçekten bal almasını bildi.

Gaziantep’te sorgu hâkimliği, Kilis’te avukatlık yapan babası Kadri Bey’den ilk feyzini aldı. Kendisi de iyi bir âlim olan ve çevresinde çok sevilip sayılan Kara Timurtaş Paşa’nın torunlarından Kadri Bey’den sonra onu en çok etkileyen zatların başında Kilisli Şeyh Vâkıf Efendi gelmektedir. Merhum hocamız, daha lise yıllarında bu büyük şahsiyetten Farsça öğrendi. Din ve tasavvuf dersleri aldı. Bostan ve Gülistan okudu. Faruk Nafiz Çamlıbel, Nihat Sami Banarlı gibi edebiyat otoritelerinin öğrencisi oldu. Özellikle Faruk Nafiz Çamlıbel’den çok etkilendi.

Fakülte hayatında ise, ömrünün en verimli ve feyizli yıllarını yaşadı. Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünde Kilisli Rıfat Bilge, Rıfkı Melûl Meriç, İsmail Hikmet Ertaylan, Ali Nihat Tarlan, Reşid Rahmeti Arat, Ahmed Caferoğlu, Ahmed Hamdi Tanpınar gibi her birisi sahasında uzman ilim adamlarından ders aldı. Gerek üniversite yıllarında gerekse daha sonraki dönemlerde o devrin en büyük bilginleri, en renkli şahsiyetleri İbnülemin Mahmud Kemal İnal, İsmail Hâmi Dânişmend, Hilmi Ziya Ülken, Ziyâeddin Fahri Fındıkoğlu, Nihal Atsız, Nureddin Topçu, Ali Fuad Başgil, Mükrimin Halil Yınanç gibi otoritelerin meclisinde bulundu ve sohbetlerinden istifade etti.

Türk milliyetçiliğini en belirgin çizgilerle vuzuha kavuşturan, manevi dünyamızın ruh mimarlarını gençliğe tanıtan, taşıdığı ünvânın ve işgal ettiği makamın hakkını veren, arkasında cilt cilt eserler bırakan, çok sayıda talebe yetiştiren Prof. Dr. Faruk Kadri Timurtaş, 4 Temmuz 1982’de Hakk’ın rahmetine kavuştu. Edirnekapı Sakızağacı Şehitliğinde toprağa verildi. Prof. Dr. Mehmed Çavuşoğlu, hocamızın vefatına şu tarihi düşürdü:

Yâ Rabbi bihakkın ism-i Mennân

Fâruk’unu eyle afva şâyân

Âhlakı numûne bir kişiydi

Zâhirdi yüzünde nûr-ı îmân

İncinmedi kimse kendisinden

Sîrette melekti sûrette imân

İlmiyle amel de rehberiydi

Yoldaş ola âhirette imân

Leyl-i Ramazanda rıhlet etti

Tarihi dedim leyâl-i gufrân.

Not: Şiirin sonundaki “leyâl-i gufran” terkibi merhumun vefat tarihini belirtmektedir. Hicri 1402 (1982). Hoca hakkında daha ayrıntılı bilgileri almak isteyenler, hayrü’l-halefi Mustafa Özkan’ın eserlerini okumalıdırlar.

Merhum hocamızın, “Peygamberimizin Medhinde Kaside” isimli enfes şiirini de -teberrüken- aşağıya alıyorum:

Nûrun ki etti âlemi Rahşân Efendimiz

Yoktur cihânda zulmete imkân Efendimiz

Bî-şek yegâne râh-ı hakikat Şeriatin

Ettik hulûs-ı kalbile iman Efendimiz

İslam’dır tefahürümüz hem gurûrumuz

Âlemde var mı böyle şeref şân Efendimiz

Kisrâ’nın oldu tâkı zuhûrunda hâksâr

Sönmüştü ol dem âteş-i İrân Efendimiz

Kemter kulundu hepsi o gün bağlamış kemer

Fağfur ü şâh ü Kayser ü Hâkan Efendimiz

Çehren tulû edince Arabdan kemâl ile

Söndü cemâl-i Yûsuf-i Ken’an Efendimiz

Mâ’zur tut bu âcizi kim cür’et eyledi

Zerreyken oldu şemse senâhân Efendimiz

Mümkün mü “ve-dduhâ” var iken medhin eylemek

Çün eylemiş “Leamruke” Rahman Efendimiz

Bildim dü âlemin sebebi zât-ı pâkini

“Levlâke” oldu kadrine mizan Efendimiz

Dürr-i yetimsin ki sana Mustafa denir

Ey on sekiz bin âleme sultan Efendimiz

Doldurdu bunca âlemi rahmet senin için

Sensin pişvây-ı Resûlân Efendimiz

Hulkun senâsın etmeğe bulmaz mecâl, dil

Çünki azimdir dedi Yezdân, Efendimiz

Ta’lim eden Hüdâ idi ümmi isen ne var

Oldun ukûle menba-ı irfân Efendimiz

Etmişti ol haberle şehâdet şecer, sütür

Taşlardı dâvetinle hürûşân Efendimiz

Bir tek işâretin bize rahmet için yeter

Ey bahr-i feyzi katresi ummân Efendimiz

Saklardı cism-i pâkini hep âftâbdan

Sensin Cenab-ı Hakk’a çü cânân Efendimiz

Gamzen o dem ki erdi, kamer pâre pâredir

Tutmuş onun da gönlünü hicrân Efendimiz

Âb-ı zülâl akıttın elinden gâza günü

İ’câzın etti Hızrı da hayrân Efendimiz

Mi’râcının demek şeb-i “esrâ”da pâyesin

Olmuş değil zebân için âşân Efendimiz

Naz uykusundan aldı götürmek için seni

Cibril bu dâvetile bulup cân Efendimiz

Kalbin gözüyle gördün o Hallâk-ı Â’zamı

Sensin “ev ednâ”ya şâyân Efendimiz

Çün buldu nûr sûre-i “ven necm”den gönül

Olmaz mı “Kâbe”ye kurbân Efendimiz

Fahr etse şol kadar ne aceb kim bu gökyüzü

Bulmuş mu hiç senin gibi mihmân Efendimiz

Hayrü’l – beşersin, aldın o şeb afv bizlere

Senden erişdi ümmete gufrân Efendimiz

Bir bir beyâna var mı sebep mû’cizâtını

Yetmez mi ol makamda Kur’an Efendimiz

Vermez çehâr yâr-ı güzinin misâlini

Beyhûdedir ki devr ede devrân Efendimiz

Onlardı dört esası Şeriat binâsının

Sıddıkile Ali, Ömer, Osman Efendimiz

Çıkmaz gönülden Hasenler muhabbeti

Taht urdu dilde şâh-ı şehidân Efendimiz

Her kim ki hâk-i Âl-i abâdan şeref umar

Olsun cihanda şânı firâvân Efendimiz

Cûdün ol bahrdır ki bulunmaz nihâyeti

Yokdur atân için dahi pâyân Efendimiz

Senden gelirdi lutf ü inâyet sehâ senin

Sensin kerim sâhib-i ihsân Efendimiz

Azdır ne söylesem seni medheylemek için

Yazmak gerekti defter ü divân Efendimiz

Senden şefâat isteyi Fârûk geldi kim

Göz yaşlarında derdi nümâyân Efendimiz

Hiçbir zaman beni eşiğinden ayırma kim

Yalnız kapında var bana dermân Efendimiz

Billah “Elest”ten beri var iştiyâkımız

Diller bu âh ü zâr ile giryân Efendimiz

Yâ Mustafa, bırakma bizi böyle bînevâ

Bitsin şefaatin ile hüsrân Efendimiz

Medh ü senâ sipâs ü selât ü selâm sana

Olsun hezâr kere hezârân Efendimiz

(Kilis, 24 Ramazan 1367)