O büyük gün geldiğinde

İran ile İsrail-ABD arasında savaş sürerken iki önemli “rejim muhalifi”nden çok önemli destek tavırları görmüştük.

İlk tavır bence “rejim muhalifi” olduğu için fazla abartılan bir yönetmen olan Cafer Penahi’den gelmişti. Ülkesinde kesinleşmiş hapis cezası olmasına rağmen savaş sürerken ülkesine dönmüş ve “Burası benim tek yurdum, ölürsem de burada, kalırsam da burada, rejimin dış müdahale ile değişmesine karşıyım” demişti.

Bu önemli tavrı not etmiştim zihnimde.

İkinci tavır ise taş gibi bir şarkıcı olmasına rağmen Kur’an-ı Kerim’i teganni formunda okuyarak kendi kariyerini kendi eliyle bombalayan, “rejim muhalifi” parantezine alınamayacak kadar iyi bir müzisyen olan Muhsin Namcu’dan gelmişti. Namcu, İran’ın köklü tarihine atıf yapan bir şarkı yayınlamıştı. Penahi’nin açıklamalarına çok benzer açıklamalar da yapmıştı.

Bu önemli tavrı da not etmiştim zihnimde ve sosyal medyada “Yarın zoru geldiğinde acaba Türkiye’de de benzer tavırlar görür müyüz?” diye sormuştum.

Görürmüşüz.

Bu, burada bir dursun.

Biliyorsunuz, terörist İsrail’in katil bakanları ve en sonunda da Netanyahu, peş peşe yaptıkları açıklamalarla Türkiye’ye ve Cumhurbaşkanımız Erdoğan’a parmak sallamaya, tehdit etmeye cüret ettiler.

Bu habis köpekler, dünyanın sonunu getirip rahatlamak için her türlü yolu denemeye devam edecekler.

Esasen İsrail’in İran’dan sonraki hedefinin Körfez’i bitirmek, ardından da Türkiye’ye yönelmek olduğu, bunu da bir şekilde Epstein kuklası Trump’la başarmak istediği sır değil. Elbette İsrail’in bunu yapabilmesi, başarabilmesi pek olası görünmüyor ancak bunu yapmaya çalışacağından zerrece şüphe etmememiz, tüm hazırlıklarımızı buna göre yapmamız şart.

Yani “o büyük gün”ün gelmesi çok kolay değil ama o günün gelmemesi de Türkiye’nin yapacağı tahkimata bağlı.

Şu “tahkimat” kısmını ikiye ayırıyorum zihnimde. Birincisi fiziki tahkimat. İşte silahtır, ekonomik güçtür, etki alanıdır ve benzeri. Bu hazırlık zaten ve kesinlikle ana şart.

Bir de “insan kaynağı tahkimatı” var.

Burada ilk dikkat çekmek istediğim mesele “Terörsüz Türkiye süreci.” Bu sürecin hasarsız ilerlemesi çok kritik. Susuyor ve bağrımıza taş basma pahasına bu sürece destek veriyorsak bu PKK’yı “kızıl gavur” görmediğimizden değil, o büyük gün geldiğinde PKK’nın herhangi bir emperyalist ihale almayacağından emin olmak istediğimizden.

İkinci mesele bu son tehdit cüretinde gördüğümüz şekilde bir “iç cephe tahkimatı” meselesi. Özgür Özel’in, Kemal Kılıçdaroğlu’nun, Mansur Yavaş’ın, neredeyse tüm muhalif siyasi partilerin (İYİ Parti’nin saçma sapan emekli büyükelçisinin saçma sapan açıklamalarını saymazsak) Türkiye’nin ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın yanında durması çok önemli mesela. Yılmaz Özdil’in “değil Erdoğan’ı, terliğini alamazsınız” çıkışı çok kritik mesela. Günün sonunda “Türkiye’nin yanında duranlar cephesi”nin bu kadar geniş olması çok sevindirici.

Allah göstermesin ama o büyük gün gelirse Türkiye’nin yanında yer alamayacakların son derece az olması hepimiz açısından güven verici olacaktır.

“Kimler durmaz Türkiye’nin yanında?” diye soracak olursanız… Bence üç topluluk Türkiye’nin yanında durmayacak ve ortalığı karıştırmak için ellerinden geleni yapacaktır. PKK meselesinin o güne kadar tarihe karıştığını var sayarak konuşacak olursam ilk topluluk tabii ki P.İ.Ç. Fetöcüler olacaktır. İkinci topluluk her daim emperyalistler tarafından yönetilen aptal DAİŞ’çiler olacaktır. Üçüncü topluluk ise kâh İrancı, kâh Türkçü, kâh Tengrici, kâh liberal donuna giren İsrail etki ajanları ağı olacaktır.

O büyük gün gelirse Pehlevileri “domuz”, Penahi ve Nemcuları “adam” sırasına yazmak gerekir. Bilmem anlatabildim mi derdimi?