Basketbol, voleybol, futbol

Mahalle arasındaki basketbol sahasında, voleybol topuyla, tek başına futbol oynayan çocuk!

Sen ne yaptığının farkında mısın? Şuurun ne kadar yerindedir, belli olmuyor.

Nedir bu sinir, bu öfke, bu hınç?

Kime kızdın, neye gücendin?

Rakip yok. Pas verecek, çalım atacak kimse yok. Gol atabileceğin bir kale de...

Seyreden tek kişi bile görünmüyor etrafta.

Yine de topa vuruşundaki öfke, basketbol sahasının dört yanını çevreleyen kafesin tellerini zangırdatıyor.

Kafes içindeki aslan gibisin, tut ki yeni yakalanmış.

*

Topla oynanan üç farklı oyunu nasıl birleştirdin?

Ne ad verilecek buna, “bolbol” mu?

Vurduğun top geri dönmese, çaresizliğin artacak, baş edemeyeceksin.

Belli ki seni yakan, yıkan bir şeyler var.

Sanal oyunda savaşı mı kaybettin?

Hayat mücadelesinde mi yenik düştün?

Derslerin çok mu kötü?

Sevdiğinden mi ayrıldın?

Bir yakınını mı kaybettin?

Kelimelerin mi tükendi?

İçinden çok kötü şeyler yapmak geçiyor da kendini tutuyor musun?

Nedir mesele, soramadım, yürüdüm geçtim.

Sorsam söyler miydin, bilemedim.

Narsizm de denilen Narsisizmin dayandığı yer Yunan mitolojisi. Narkissos isimli genç kendine âşıktır. O kadar güzeldir ki aynı zamanda herkes ona âşık olmuştur.

Toksöz B. Karasu, Huzurlu Yaşama Sanatı adlı kitabında şöyle anlatır:

“Gözü kendinden başkasını görmediği için, başka birini sevebilmek şöyle dursun, herhangi biriyle ilişki kurmaktan bile âcizdir. Yakınlaşabildiği tek kişi, yalnızca işittiğini tekrarlayabilen bir nympha (ironik adıyla Ekho) olur. Ekho, sırf Narkissos’u yansılayan bir ses haline gelir.”

*

Hoca, Ekho yazmış ama biz buna “Eko” deriz.

İronisine falan da bakmayız.

Çağrışımları zengindir tabiatıyla.

Kimin aklına neler getirir, bilinmez. Kimseyi beğenmemek, kendini çok yukarılarda görmek gibi özellikler üzerinden gidilirse, yol en çok siyasîlere çıkar. Bilhassa kifayetsiz muhteris cinsine.

*

Fakat biz siyasî tarafını es geçelim. Bize hatırlattığını, müzikte sesin çoğaltılması diye özetleyelim.

Şarkıya türküye veya şiir okuyan birinin sesine verilen eko fazlalaşırsa, kulak tırmalar, rahatsız eder. O yüzden tadında tutmak gerekir.

*

Mitolojiye dönersek…

Narkissos’un devamlı kendiyle ilgilenmesi, sudaki yansısına bakması, bir yerden sonra hikâyeyi mecburen sonlandırır. Sudan yansıyan görüntüsüne dokunmak için elini uzatınca, nehrin sularına dalar ve kaybolur. Ondan geriye bir çiçek kalır. Ona da nergis derler.

İlişmeyelim desinler ama bazıları da nergiz der.

Belki de giz’in anlamındaki cazibeye kapılmaktan ötürü.