Geç keşfedilmiş bir futbol efsanesi!

Trabzonspor Türkiye Kupası'nı kazanırken tribünlerde iki ayrı duygu aynı anda yaşandı…Bir yanda kazanmanın coşkusu, diğer yanda ise bir devrin kapanışını izleyen insanların sessizliği vardı. Çünkü bazı futbolcular sadece maç ya da kupa kazanmaz; bir şehrin hafızasına yerleşir. Anthony Nwakaeme de Trabzon için tam olarak böyle bir isimdi.

Nijeryalı futbolcu, bordo mavili formayla son kez sahaya çıktığında insanlar aslında bir futbolcuyu değil, yıllardır hayatlarının içine karışmış bir hikâyeyi uğurluyordu.

Nwakaeme’nin Trabzonspor kariyeri yalnızca attığı gollerle anlatılamaz. Onu özel yapan şey; top ayağına geldiğinde tribünlerde oluşan o heyecandı. Bir adamın çalımıyla insanların yüzünü gülümsetebilmesi, bazen bir şehrin bütün haftasını güzelleştirebilmesi kolay rastlanan bir şey değildir. Futbolun giderek mekanikleştiği bir çağda, Nwakaeme sahaya hâlâ sokak futbolunun ruhunu taşıyan nadir oyunculardan biri olarak çıktı.

Belki çok konuşmadı. Belki hiçbir zaman büyük manşetlerin peşine düşmedi. Ama Trabzon onu tam da bu yüzden sevdi. Samimiyetiyle, oyuna kattığı estetikle ve en önemlisi aidiyet hissiyle…

Edin Visca’nın vedası da aynı gecenin bir başka kırgın detaylarından biriydi. O da yıllarca bu ligin en istikrarlı isimlerinden biri olarak hafızalara kazındı. Fakat Nwakaeme’nin vedasında başka bir ağırlık vardı.

Final düdüğü çaldığında Trabzonspor kupayı kazandı. Ama tribünlerde birçok insanın aklında aynı soru dolaşıyordu:

“Bir daha böyle bir oyuncu gelir mi?”

İşte gerçek vedalar tam da böyle anlaşılır.

Kupa kaldırılır, tezahüratlar yapılır, fotoğraflar çekilir…

Ama insanlar en çok, artık bir daha göremeyecekleri oyuncular için hüzünlenir.