Mustafa Kutlu Yazıları – Mustafa Kutlu Kimdir?

25.06.2026, Perşembe
22:15

Mustafa Kutlu

1118 yazı listeleniyor

Sesimi yükseltiyorum

24 Haziran 2026, Çarşamba

Ayvansaray Toklu Dede Haziresi’nde Ahmed Ensarî, Hamîdullah Ensarî ve Ebû Şeybetü’l-Hudrî gibi sahabeden zatlar yatıyor. Toklu Dede, fetih sonrasında Hz. Şeybe’nin türbedarı olarak görevlendirilmiş. Burada kiliseden çevrilme bir de Toklu Dede Mescidi varmış, şimdi yok. Ama Toklu Dede’nin adı mahalleye isim olmuş. Sur içinde bulunan mezarlığa büyük bir demir kapıdan giriliyor. Lakin kapı kapalı. Hadikatü’l-Cevâmi yazarı Ayvansaraylı Hafız Hüseyin Efendi’nin babası ve hocası da bu mezarlıkta yattığından

Ayvansaray önünde

17 Haziran 2026, Çarşamba

Ayvansaray sahilinde, Musevi Hastanesi ile vapur iskelesi arasında Haliç’in ve belki de İstanbul’un en büyük kalafat yeri vardı. Buraya 150-200 tonluk tekneler çekiliyordu. Şimdi yerinde serin bir rüzgâr esiyor. İskeleye doğru iniyorum. İki yanımda iğdeler, akasyalar. Alabildiğine yeşillik. Lakin çınar fidanlarını göremiyorum. Yoksa unutuldu mu? Lalelerin bazısı, ağaçların çoğu yaprak açmadan kurumuş. Pek tabii büyük bir mekânı yeşil saha yaptı Dalan. Şimdi iş, bakımında. Malumunuzdur böyle yeşil

Yâ Vedûd Sultan

10 Haziran 2026, Çarşamba

Haliç Köprüsü’nün dibindeyim, Ayvansaray önündeyim. Aslında Yâvedûd (Şeyh Abdülvedûd) Türbesi’ndeyim. Burada bir türbenin olduğu, etrafının mezarlarla kaplı bulunduğu pek anlaşılmıyor. Koca köprünün ezici kütlesi her şeyi karartmış. Mezarlığı çalılar, fundalar basmış, öyle ki yılan geçmez olmuş. Buhara’dan gelip İstanbul’un fethine katılan erenlerden biri Yâvedûd hazretleri. Buraya bir mescit ve zaviye yaptırmış, vefat edince Fatih’in emri ile zaviyesi yakınına defnedilmiş. Kapısı kilitli, camları

Defterdar neresi?

03 Haziran 2026, Çarşamba

Defterdar’a geldiğim hâlde ortalarda Defterdar yok. Yol geçmiş bu semtin üzerinden, koca bir köprü geçmiş. Koca bir semti birlikte alıp götürmüş sanki. Haliç Köprüsü’nün altında kalan Altınyıldız’ın kumaş fabrikası da yıkılmış, birkaç damperli kamyon molozları taşıyor. Defterdar’ın eskiden bir iskelesi vardı Haliç’te. Haliç’in artık “kayıp” olan iskelelerinden biri. Semte buradan girilirdi. Bu vapur iskelesinin yanında da bir “kayık iskelesi” vardı. Reşat Ekrem Koçu’nun İstanbul Ansiklopedisi’nde

Akar Çeşme

27 Mayıs 2026, Çarşamba

Susuz bir çeşme kadar insana hüzün veren başka ne olabilir? Yapraksız bir ağaç, çocuksuz bir anne; neredeyse Nihat Hayri’nin şiirindeki gibi “Parçalanmış bir tablo/Ve yaralı bir ceylan” diyeceğim. Su için yazılanlar o kadar fazla ki. Hangisini sayayım? Fuzulî’nin ünlü “Su Kasidesi”nin sadece bir beyti yeter. Ecdadın suya verdiği değer yüzünden çeşmeler o kadar güzel. “Su gibi aziz ol” sözü boşuna söylenmemiş. Suları barajlarda topladık; işte o günden beri su, su olmaktan çıktı, modern dünyanın alınıp-satılır

Pierre Loti Kahvesi

20 Mayıs 2026, Çarşamba

Pierre Loti Kahvesi’nin asıl adı “Ragıb Ağa’nın Kahvesi” 1880’lerde kurulmuş. Haliç’i ayaklar altına uzatan bir tepeye yan gelmiş ve karşı sahilleri seyre dalmış. Loti’yi buraya bağlayan bu nefis peysaj olmalı. Tabii o yıllarda buraları çiçekler ve ağaçlarla kaplı tam bir cennet manzarası arz ediyordu. Kahvenin önünden sahile kadar uzanan bayır eskiden mezarlık idi. Şimdilerde tek tük mezar taşları kalmış. Her yan çimenlerle süslü, papatyalar açmış, nefis bir yel hafif hafif çiçekleri okşuyor. Bayırın

Geçti ömrüm hicranlı bir rüyada

13 Mayıs 2026, Çarşamba

Mezarlıklar arasından yokuşa vuruyorum kendimi. Sağda solda yıkılmış kavuklu, güzelim yazıları ile Osmanlı’dan kalma mezar taşları. Geçmiş hayatımızın ölümle noktalanan bütünlüğünü o nesih, o sülüs, o talik yazılardan görmek, okumak mümkün. Hayata gösterilen itina ölüme de gösterilmiş. Ya şimdi... Şimdiki mezarlar garabet arz eden hayatımızın bir aynası. Kaba, gösterişli, özensiz ve sıradan. Bir mezar taşına işlenen şiirin ilk mısraı şöyle: “Geçti ömrüm hicranlı bir rüyada”... İnsanı nereye alıp

Alelâde ile fevkalâde

06 Mayıs 2026, Çarşamba

Eyüp’te sadece türbeler, mezarlar ve serviler yok. Yani yirmi beş otuz yıl öncesine kadar Eyüp’te başka şeyler de varmış. Ne acı... Neredeyse “bir varmış, bir yokmuş” diyeceğiz. İstanbul için sık sık bu tabiri kullanmak, her geçen gün onun bir köşesini nisyana terk etmek, ne acı. Hayıflanmak veya nostaljik duygulara kapılmak bir şey ifade etmiyor. Evet, Eyüp’te mesela kebapçılar varmış. Özellikle tandır kebabı çok ünlü imiş. Ne de olsa ziyarete gelenler var. Bunca konuğu nasıl ağırlayacak Eyüp esnafı?

Niyet çeken tavşan

29 Nisan 2026, Çarşamba

Eyüp Sultan’da Sadrazam Ferhat Paşa’nın türbesini ziyaret ediyorum. Türbe harap. Camlar, açık, her yan pislik içinde. Meşruta yıkıldı, yıkılacak. İçeride üzerleri tozdan görünmez olmuş sandukalar. Avluda yazıları neredeyse silinmiş koca mezar taşları, kavuklar, sarıklar. Avlu duvarlarının bir yanı yıkılmış. Galiba burasını, diğer türbelerle birlikte onarım için yeniden ele alacaklar. Yıkılmış avlu duvarından geçiyorum. Türbenin köşesinde bir dede. Asırlar öncesinden çıkıp gelmiş, beyaz sakallı,

Naylon tezgâh, plastik çiçek

22 Nisan 2026, Çarşamba

Türbeler, mezarlar ve serviler semti olan Eyüp Sultan’a güneşli bir günde giriyorum. Haliç projesinin getirdiği ferahlık her yana yayılmış. İnsanlar yeşil alanlara dağılmışlar. Laleler açtı açacak. Eyüp Polis Karakolu’nun önünden itibaren evliyanın himmetine sığınmış derme-çatma bir çarşı ile karşılaştım. Seccadeler, başörtüleri, tespihler, takkeler, levhalar, halk için kaleme alınmış dinî kitaplar, dua mecmuaları, namaz hocaları, son yıllarda sayıları hızla artan Kur’ân-ı Kerim mealleri vb. Plastik