Mustafa Kutlu Yazıları – Mustafa Kutlu Kimdir?

03.06.2026, Çarşamba
13:50

Mustafa Kutlu

1115 yazı listeleniyor

Defterdar neresi?

03 Haziran 2026, Çarşamba

Defterdar’a geldiğim hâlde ortalarda Defterdar yok. Yol geçmiş bu semtin üzerinden, koca bir köprü geçmiş. Koca bir semti birlikte alıp götürmüş sanki. Haliç Köprüsü’nün altında kalan Altınyıldız’ın kumaş fabrikası da yıkılmış, birkaç damperli kamyon molozları taşıyor. Defterdar’ın eskiden bir iskelesi vardı Haliç’te. Haliç’in artık “kayıp” olan iskelelerinden biri. Semte buradan girilirdi. Bu vapur iskelesinin yanında da bir “kayık iskelesi” vardı. Reşat Ekrem Koçu’nun İstanbul Ansiklopedisi’nde

Akar Çeşme

27 Mayıs 2026, Çarşamba

Susuz bir çeşme kadar insana hüzün veren başka ne olabilir? Yapraksız bir ağaç, çocuksuz bir anne; neredeyse Nihat Hayri’nin şiirindeki gibi “Parçalanmış bir tablo/Ve yaralı bir ceylan” diyeceğim. Su için yazılanlar o kadar fazla ki. Hangisini sayayım? Fuzulî’nin ünlü “Su Kasidesi”nin sadece bir beyti yeter. Ecdadın suya verdiği değer yüzünden çeşmeler o kadar güzel. “Su gibi aziz ol” sözü boşuna söylenmemiş. Suları barajlarda topladık; işte o günden beri su, su olmaktan çıktı, modern dünyanın alınıp-satılır

Pierre Loti Kahvesi

20 Mayıs 2026, Çarşamba

Pierre Loti Kahvesi’nin asıl adı “Ragıb Ağa’nın Kahvesi” 1880’lerde kurulmuş. Haliç’i ayaklar altına uzatan bir tepeye yan gelmiş ve karşı sahilleri seyre dalmış. Loti’yi buraya bağlayan bu nefis peysaj olmalı. Tabii o yıllarda buraları çiçekler ve ağaçlarla kaplı tam bir cennet manzarası arz ediyordu. Kahvenin önünden sahile kadar uzanan bayır eskiden mezarlık idi. Şimdilerde tek tük mezar taşları kalmış. Her yan çimenlerle süslü, papatyalar açmış, nefis bir yel hafif hafif çiçekleri okşuyor. Bayırın

Geçti ömrüm hicranlı bir rüyada

13 Mayıs 2026, Çarşamba

Mezarlıklar arasından yokuşa vuruyorum kendimi. Sağda solda yıkılmış kavuklu, güzelim yazıları ile Osmanlı’dan kalma mezar taşları. Geçmiş hayatımızın ölümle noktalanan bütünlüğünü o nesih, o sülüs, o talik yazılardan görmek, okumak mümkün. Hayata gösterilen itina ölüme de gösterilmiş. Ya şimdi... Şimdiki mezarlar garabet arz eden hayatımızın bir aynası. Kaba, gösterişli, özensiz ve sıradan. Bir mezar taşına işlenen şiirin ilk mısraı şöyle: “Geçti ömrüm hicranlı bir rüyada”... İnsanı nereye alıp

Alelâde ile fevkalâde

06 Mayıs 2026, Çarşamba

Eyüp’te sadece türbeler, mezarlar ve serviler yok. Yani yirmi beş otuz yıl öncesine kadar Eyüp’te başka şeyler de varmış. Ne acı... Neredeyse “bir varmış, bir yokmuş” diyeceğiz. İstanbul için sık sık bu tabiri kullanmak, her geçen gün onun bir köşesini nisyana terk etmek, ne acı. Hayıflanmak veya nostaljik duygulara kapılmak bir şey ifade etmiyor. Evet, Eyüp’te mesela kebapçılar varmış. Özellikle tandır kebabı çok ünlü imiş. Ne de olsa ziyarete gelenler var. Bunca konuğu nasıl ağırlayacak Eyüp esnafı?

Niyet çeken tavşan

29 Nisan 2026, Çarşamba

Eyüp Sultan’da Sadrazam Ferhat Paşa’nın türbesini ziyaret ediyorum. Türbe harap. Camlar, açık, her yan pislik içinde. Meşruta yıkıldı, yıkılacak. İçeride üzerleri tozdan görünmez olmuş sandukalar. Avluda yazıları neredeyse silinmiş koca mezar taşları, kavuklar, sarıklar. Avlu duvarlarının bir yanı yıkılmış. Galiba burasını, diğer türbelerle birlikte onarım için yeniden ele alacaklar. Yıkılmış avlu duvarından geçiyorum. Türbenin köşesinde bir dede. Asırlar öncesinden çıkıp gelmiş, beyaz sakallı,

Naylon tezgâh, plastik çiçek

22 Nisan 2026, Çarşamba

Türbeler, mezarlar ve serviler semti olan Eyüp Sultan’a güneşli bir günde giriyorum. Haliç projesinin getirdiği ferahlık her yana yayılmış. İnsanlar yeşil alanlara dağılmışlar. Laleler açtı açacak. Eyüp Polis Karakolu’nun önünden itibaren evliyanın himmetine sığınmış derme-çatma bir çarşı ile karşılaştım. Seccadeler, başörtüleri, tespihler, takkeler, levhalar, halk için kaleme alınmış dinî kitaplar, dua mecmuaları, namaz hocaları, son yıllarda sayıları hızla artan Kur’ân-ı Kerim mealleri vb. Plastik

İstanbul’u gezmek

15 Nisan 2026, Çarşamba

İstanbul’u gezmenin bir âdâbı olduğunu biliyor muydunuz? Doğrusu ben bilmiyordum. Kadim dostumuz hezarfen Nuri Akbayar ile öteden beri “İstanbul’u şöyle bir dolaşalım” diye planlar yapardık ya, bir türlü nasip olmadı. Olmadı ama, nasıl dolaşacağımızı öğrendik. Efendim İstanbul’u gezmek öyle rastgele, canımızın çektiği bir yerden başlayarak olmaz. Diyelim Eminönü’nde indik vapurdan. Eh, işte yol önümüzde; ister Ankara Caddesi’nden Bâb-ı Âli Yokuşu’na vururuz, ister Gülhane’ye doğru yürüyebiliriz.

Son durak: Gülhane

08 Nisan 2026, Çarşamba

Soğukçeşme Sokağı’nın aşağıya, Gülhane’ye doğru inen tatlı meylinden kendimi alamıyorum. Belki de bu sokak bütün şatafatına ve çekiciliğine rağmen netice itibarı ile bir “turistik” yer hâlini almış olduğundan artık bana itici geliyor. Gülhane Parkı’ndan darbuka sesleri yükseliyor. “Düm tek”lerin bazıları, buralara kadar düşüyor. Yazın uzak İstanbullardan kalkan belediye otobüsleri yolcularını burada bırakır. Salkım saçak otobüslerdir bunlar. Bol çocuklu Anadolu aileleri, ehramdan, çarşaftan çıkmış

Soğukçeşme Sokağı

01 Nisan 2026, Çarşamba

Yaparsın, yapamazsın diye bazı çevrelerce sürdürülen tartışmalar bir yana, Çelik Gülersoy Soğukçeşme Sokağı’nı da tamamlayıp hizmete açtı. Yeşilli, sarılı, pembeli, görenlerde “kremalı pastaları” hatırlatan evleri ile sokak; oturulan, yaşanan bir yer olmaktan çıktı da, neredeyse seyredilen bir yer hüviyetine büründü. İnsan değil dokunmaya, bakmaya kıyamıyor. Burada ancak fotoğraf çekilir. Çelik Bey yıllarca İstanbul hakkında yazılan, yapılan, çizilen kitap, dergi, broşür, gravür, resim vb. gibi