CHP’ye tarihi bir öneri: Bir “AK Parti şurası” neden mümkün olmasın?

Türkiye siyasetinde 70 yılı aşan bir gerilim var:

Bir yanda toplumsal meşruiyeti güçlü muhafazakâr siyaset, diğer yanda devletin kurucu reflekslerini temsil eden CHP. Bu iki çizgi arasındaki mücadele çoğu zaman demokrasi rekabeti olmaktan çıkıp bir meşruiyet kavgasına dönüştü.

Cumhuriyet Halk Partisi, çok partili hayata geçildiği 1950’den bu yana rakiplerini çoğu zaman “iktidarın gerçek sahibi olmayan” unsurlar olarak gördü. Adnan Menderes döneminde başlayan bu yaklaşım, Özal ve Erdoğan dönemlerinde de tekrarlandı. CHP, tarihsel refleksleri gereği çoğu zaman rakibini yıpratmayı, yok saymayı ve sistem dışına iterek etkisizleştirmeyi siyasal strateji haline getirdi.

Oysa dünya değişti, Türkiye değişti, toplum da büyük ölçüde dönüştü. Fakat CHP’nin siyaseti neredeyse hiç değişmedi.

Eski düzenin çöküşü: Türkiye’nin son 20 yılında birçok şey altüst oldu.

Ordunun siyasete müdahil olduğu dönem sona erdi. Medya tek merkezli yapı olmaktan çıktı. Şehirli elitler yenilendi. Anadolu sermayesi güç kazandı.

Bugün CHP’yi eleştiren muhafazakâr-liberal bir kesim kadar, CHP’nin kendi tabanı içinden de rasyonel, önyargısız ve değişim isteyen geniş bir kitle var. Buna rağmen parti, hâlâ kişileri hedef alan, rakibi yok sayan, başarıları görmezden gelen eski siyaset tarzını sürdürüyor.

Son olarak İmamoğlu yargılamaları üzerinden verilen sert ve tepkisel söylem, CHP’yi yeniden irrasyonel bir hatta çekmiş durumda. Oysa bir ülkenin ana muhalefet partisi “yarın seçim olsa ülkeyi yönetmeye en hazır parti” olmak zorundadır.

Altılı Masa döneminde yaşanan hazırlıksızlık, Türk muhalefetinin en büyük yapısal sorununu ortaya koydu:

Strateji yok, plan yok, vizyon yok.

Sadece “Erdoğan gitsin, sonra bakarız” yaklaşımı…

Bu siyaset düzenini iflas eşiğine sürükledi

Türkiye’de zaman zaman “Eğitim Şurası”, “Ekonomi Şurası”, “Din Şurası” gibi geniş çaplı toplantılar düzenlenir. Peki CHP neden benzer bir çalıştayı kendi siyasal rakibi üzerinden yapmasın?

Evet, yanlış duymadınız:

CHP, bir “AK Parti Şurası” düzenlemelidir.

Bu şura, Türkiye’nin son 20 yılında yaşanan dönüşümü gerçekçi biçimde analiz etmeli. AK Parti’nin:

* altyapı devrimlerini,

* dış politikadaki yeni yönelimlerini,

* devlet kapasitesini artıran adımlarını,

* toplumsal mobilizasyon başarısını,

* liderlik modelini,

* hatalarını ve eksiklerini

bilimsel bir zeminde değerlendirmelidir.

Bu, AK Parti’ye “övgü” anlamına gelmez.

Bu, Türkiye’yi anlamak anlamına gelir.

Gerçek bir muhalefet, rakibinin neden başarılı olduğunu bilmeyen değil, tam tersine bunu en iyi bilen muhalefettir.

Yok sayma siyaseti bitmiştir: FETÖ’nün yıllarca yürüttüğü “Erdoğan düşmanlığı üzerinden kendi suçlarını gizleme” taktiği toplumdan karşılık bulmadı ve çöktü. Bugün CHP benzer bir duygusal kopukluğa düşmemelidir. Türkiye’de başarıyı yok saymak, rakibi şeytanlaştırmak ve toplumsal gerçekliği inkâr etmek artık siyasette bir karşılık üretmiyor.

Bugün CHP tarihsel bir eşiktedir.

1) Eski reflekslerle irrasyonel siyasete devam etmek.

Rahmetli Menderes’e, Özal’a, Erbakan’a, bugün sn Erdoğan’a karşı tekrarlanan eski gerilim siyaseti…

2) Türkiye’nin dönüşümünü gerçekçi biçimde okuyarak geleceğin ikinci büyük partisi olmak.

Bunun yolu da Türkiye’nin son 20 yılını anlamaktan, yani cesur bir “AK Parti değerlendirmesi” yapmaktan geçer.

Türkiye siyasetinde kutuplaşma, düşmanlaştırma, ötekileştirme siyaseti gün geçtikçe daha da anlamsız hale gelmektedir.

Bu ülkeye lazım olan şey rasyonalite, devlet aklı ve güçlü siyaset ve güçlü bir muhalefettir.

CHP, bu dönüşümü başarabilirse sadece kendi tarihini yeniden yazabilir.

Görelim Mevla neyler.