Uçsuz bucaksız bir Araf"ta

Eğer kimseyi kızdıramıyorsanız, bir de yazmayı deneyin.

Tanıdığım en entelektüel ve güleç beylerden biri anlatıyor:

''Murat, 20. yüzyılın en önemli toplumsal olayı kabul edilen Ekim Devrimi hakkında Lenin''in yazdıklarını hatırla:

''Rusya şöyle dursun, Moskova''da bile insanların en fazla % 5''i neler olup bittiğinin farkındaydı.''

Toplumsal olayların aktüel yansımaları ile tarihsel yansımaları birbirinden çok farklı olabilir.

Kanaatimce, Gezi olaylarını da böyle düşünmek gerek.''

Hemen hepimiz Gezi eylemcileri ile hükümet arasında tercih yaptık.

Bu, giderek kutuplaşmaya, düşmanlığa dönüştü.

Haklı çıkma, zafer kazanma gayreti sardı memleketi.

Bugün, istikbalin tarihidir.

Ne yazık ki tarih dersimiz zayıf.

Savaşın, barıştan daha soylu olduğu fikiriyle aşılanmışız.

Gurur denince aklımıza galibiyet duygusu geliyor.

Gezi kıssasından, bir barış hissesi çıkarabilecek miyiz?

Oysa 1917''den, 1960''tan bu yana çok fazla şey değişti.

İletişim teknolojisi, yaşam tarzımızı kökten dönüştürdü.

Eylemlere destek de, itirazlar da ciddi oranda internet ve sosyal medya üzerinden ifade edildi.

Fakat ortaya intizamlı, berrak değil; kaotik ve sisli bir tablo çıktı.

Bilişim teknolojisi, önemli ölçüde, baskıncı ilkelliğin dışavurumunu kolaylaştırmaya yaradı.

***

Meramını anlatma, diyalog, anlama, empati, itimat, ikna… gibi konulardaki yetersizliğimizin tezahürleri çoğaldı.

Endişe, korku, öfke, saldırganlık… gibi davranışlar hızla her yere yayıldı.

Toptancılık, yaftalama, ayrımcılık, dışlama… en çok benimsenen tutumlar haline geldi.

Bir insanın kişisel fikri veya duygusuna değer verme imkanı ortadan kayboldu.

Şahsen, Geziciler''in de, hükümet yanlılarının da nefretini kazandım.

Hem ''çapulcu'' ve ''darbeci'' hem de ''yandaş'' ve ''müzmin muhafazakar'' diye nitelendim.

Sanırım yalnızca ben değil, birçoğumuz, uçsuz bucaksız bir Araf''ta kaybolduk.

Stuart Sutherland''e göre, biz insanlar, topluca hata yapmaya ziyadesiyle yatkınız:

''Aptallık, kitleselleşince meşru hatta muteberleşiyor.

Mağara döneminde, hayatta kalabilmek için başkalarına uyum sağlamak gerekliydi.

Tek başınaysanız, vahşi yaratıkların avı olurdunuz.

Artık mamutların, kaplanların dünyasında yaşamıyoruz.

Takım elbise giymiş mağa adamları gibi davranmamız gerekmiyor.''

Nitekim, Nietzsche, ''Bir tek insanın saçmalaması istisnai; topluluğun saçmalaması ise kaidedir'' diyor.

Tarafgir olmanın coşkusuna kapılmayalım.

Kimliğimize haddinden fazla anlam yüklemeyelim.

Birey olarak sorumluluk alalım.

Fikirlerimizi, zıt fikirlerle değiştirme egzersiziyle sınayalım.

Empati idmanı yapalım.

Önceden yazmıştım, tekrar yazayım: ''Biz'' derken, artık hepimiz tüm Türkiye''yi kastedelim.

2009''da Ayşe Arman hakkında sert sözler söyledim.

Bir yazı dizisi hazırlamıştı.

O günün atmosferinde, bana itici görünmüştü.

Gelgelelim, kantarın topuzunu cidden kaçırmış, ölçüsüz davranmışım.

Tutarlılık adına bir hataya bağlı kalmak, daha büyük bir hatadır.

Şimdi, hiçbir kadının, o günkü katı üslubumla hitap edilmeyi ve eleştirilmeyi hak etmediğini düşünüyorum.

Gazete yazarlığını bırakıyorum. Bu sondu.

Köşe yazarlığına, Yayın Yönetmenimiz İbrahim Karagül"ün davetiyle başladım.

Biliyorum ki Karagül, birçok tepkiyi benim namıma göğüsledi ve beni müdafaa etti.

Onun şahsında, tüm iş arkadaşlarıma teşekkür ediyorum.

Ve tabii ki size, kıymetli okur, şükranlarımı sunuyorum.

İyiydi be. Ha?

Allah"a ısmarladık.