Çakma olmayan yazı

Havada öylece süzülen bir kuşun, hiçbir yere yetişemeyen insanlara söyleyeceği ne çok şey var!

“Ne bu halin, toparla kendini!” dedi yaşı büyük olan. “Toparlayınca çok küçük kalıyorum” diye mırıldandı kendi kendine henüz o kadar büyümemiş olan.

Uzun bir günün içinde, kısa, çok kısa, kısacık kalan hayatlar… Belki de daha çok yaşamalıyız!

Bazı sorular cevapsız bırakılmak için… Bazı sorular içimizi usul usul kanatmak için… Bazı sorular çerçeveletip duvara asmak için… Bazı sorular gittiğimiz yerden geri döndürmek için… Bazı sorular kaçıp saklandığımız yerlerden çıkabilmemiz için… Bazı sorular derin kuyulara atılmak için… Bazı sorular göz pınarlarını kurutmak için… Bazı sorular elimizden tutup ayağa kaldırmak için… Bazı sorular tellerimize konan kuşları ürkütmek için… Bazı sorular kırılan şeyleri onarmak için… Bazı sorular düğümlenen şeyleri çözebilmek için… Bazı sorular yağmurda beraberce ıslanmak için… Bazı sorular bir şişenin içinde denize bırakılmak için… Bazı sorular açılan gedikleri doldurmak için… Bazı sorular cevapları şaşırtmak için…

Yağız Gönüler’in ‘Eşikte Beklemek’ adını verdiği kitabından ‘durup düşünsek’ kıvamında satırlar: “Bir hoş manzara, bir hoş koku, bir hoş yürüyüş; ruhta geçmişten bir rüzgâr estiriyor. İnsanın kısa bir süreliğine bile ayaklarını yerden kesiyor.

Bu rüzgâr, içimizde hangi boşluğa rast geliyor da bizi yeniden hayata bağlıyor? Neden tam o anda, birşeyler yerine oturmuş hissediyoruz?”

Bazen insan kendini suyun akıntısına bırakmış kuru bir yapraktan başka bir şey sanıyor, oysa değil!

“Çocukluğum bu sokaklarda geçti” dedi adam kederle etrafına bakarak, “acaba şimdi nerede yaşıyorum?”

Çocukluğumda yediğim o güzel kokulu elmaları her yerde arıyorum; acaba onlar da beni arıyor mudur?

İçimiz bize içimize çok yarayacak şeyler söylüyor hep; ama biz onları hiç not almıyoruz!

“Şu ölümlü dünyadaki tüm umutlarımı yitirip, kalbimi besleyecek hiçbir gıda bulamadığımdan, onu kendi özünden beslemeye kendimi yavaş yavaş alıştırdığım ve onun hamurunu kendi içimde bulmaya çalıştığım döneme geri dönmeliyim. Çok geç keşfettiğim bu çare, öylesine verimliydi ki, çektiğim bütün acıların telafisi oldu” diye bir ifadesi var Jean-Jacques Ruosseau’nun, ‘Yalnız Gezerin Düşleri’ kitabında.

Masa takvimine yaşadığı bazı tuhaf şeyleri not alıyordu: On üç kere art arda hıçkırdığı gün, çorabının tekini bulamadığı gün, navigasyona gideceği yer olarak Harikalar Diyarı yazdığı gün, kâğıttan uçaklar yapıp havuza bıraktığı gün, buruşan düşüncelerini ütülediği gün, yorulmuş bir rüzgârın gelip yanına oturduğu gün ve saire…

Bilgisayarım ısrarla ‘kağıt’ gibi ‘rüzgar’ gibi bazı kelimelerin ‘a’ harflerini şapkalı yazmaya zorluyor beni. Bunun Şapka Kanunu ile bir ilgisi olabilir mi?

Yukarıdan bir ses, “Esprilerini kendine sakla!” diye ikaz ediyor. Bunu yıllarca yaptım. İnsan esprilerini kendine sakladığında kendi gülmek zorunda kalıyor, o zaman da adını deliye çıkarıyorsunuz!

Olamaz, bir yazıyı daha hiç kimseye çakmadan bitirmek zorunda kaldım. Ne kadar sıkıcıyım!